สายลม . . . แห่งรัก

posted on 07 Nov 2009 23:47 by bluedragon
 

 

 

 

กี่คืนวันที่ผ่านไป กับหัวใจที่ใช่จะเติบใหญ่ขึ้น เรายังคงเป็นคนนั้นเช่นวันวาน ยังวาดวิมานกลางอากาศ ยังมีฝัน และที่สำคัญ...ยังคงมีรัก

 

 

ความรักนั้นเป็นเพียงบางสิ่งที่พัดผ่านวูบไหวเข้ามาในหัวใจ แต่ยากที่จะผ่านเลยไป ยังคงทิ้งตะกอนแห่งสายลมนั้นไว้อยู่ในหวนคำนึงงถึงรักนั้นอยู่ทุกโมงยาม

 

 

สายลมที่แสนอบอุ่น

 

สายลมที่สุดอ้างว้าง

 

หรือสายลม...ที่เหน็บหนาวจนเกินบรรยาย

 

 

สายลมทั้งหลายแห่งรักนี้ยากจะเทียบแลสลัดออกจากกัน

 

 

มีคืนวันที่อบอุ่นก็ต้องมีคืนวันที่อ้างว้าง

 

 

คืนวันที่อ้างว้างสักวันก็ต้องเหน็บหนาวจนน้ำตาไหล

 

 

และต่อให้หนาวเหน็บสักเพียงไร ก็ใช่ว่าสายลมนั้นจะหวนกลับพัดนำความอบอุ่นในหวนคืนสู่ใจมิได้

 

 

สายลมในวันวานพัดพามาทั้งความฝันและความรัก นำพาความทุกข์ตรมไปเสียหมดสิ้น สายลม...ที่จะยังคงอยู่ในหัวใจที่ชินชาด้วยชาชินว่าสายลมนั้นยังคงพัดผ่านเข้ามาในหัวใจ จนกระทั่งสายลมลูกใหม่ได้พัดมาเยือน

 

 

สายลมอ่อนละมุนที่ไม่ส่งผลอะไรต่อหัวใจ สายลมที่มิได้พัดรุนแรงจนพัดพาสายลมลูกแรกให้ตีจากไป สายลมที่พัดผ่านเข้ามาอย่างสม่ำเสมออยู่พักใหญ่จนกระทั่งหายจาก

 

 

แต่หารู้ไม่ว่าความสม่ำเสมอนี้เองที่ก่อให้เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดยามเมื่อมันจากไป ความรู้คำนึงหาพลันบังเกิด การไขว่คว้าไล่ตามหาจึงเริ่มขึ้นเมื่อหัวใจอ้างว้างสุดเยียวยา ด้วยสายลมลูกแรกที่เคยทิ้งซากตะกอนไว้ในหัวใจนั้นห่างหายไปแทบจะไม่กลับมา และถึงแม้จะร้องหาก็ยังพัดผ่านมาแบบไม่ใคร่เต็มใจ

 

 

ใช่หรือที่หัวใจจะอ้างว้าง แม้จะรู้สึกขาดหายแต่หัวใจใช่จะเจ็บระทม เพราะมันนั้นชาชินเสียแล้ว การรอคอยที่ยาวนานและความเคยชินนั้นทำให้หัวใจดวงนี้ยังคงไม่รู้สึกอะไร

 

 

การเดินทางครั้งใหม่เริ่มขึ้น จนกระทั่งในที่สุดเราก็ค้นพบ

 

 

ทามกลางแหล่งชุมนุมใหญ่ ต้องมีสักเส้นทางที่สายลมที่แสนอบอุ่นนั้นพร้อมให้เราเดินตามไป

 

 

ความสนใจและการไข่วคว้าได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง และในที่สุดเราก็ได้พบเจอ

 

 

การพบเจอที่ทำให้หัวใจพองโตแลละตะลึงงัน ที่แท้ในวันวานนานแสนนาน เมื่อแรกกำเนิด สายลมลูกนี้ได้เคยพัดเข้ามาในชีวิตของเราครั้งถึงสองครั้งแล้ว การพบพานที่สร้างความประทับใจให้ฝังลึก หากไม่สามารถไขว่คว้าได้ด้วยวันที่เล็กเกิน

 

 ณ วินาทีนั้น เราได้แต่เฝ้าบอกกับตัวเอง การเดินทางในครั้งนี้...เราพบที่หมายแล้ว...เรามาถึงแล้ว 

สายลมยังคงอบอุ่นและแผ่วเบาเช่นวันวาน นำพาความสุขให้หัวใจได้อีกครั้ง

 

 

หากในครั้งนี้สายลมมิได้พัดผ่านอย่างไร้สิ่งขวางกั้นสายลมดั่งเช่นที่เคย ม่านหมอกแห่งวัฒนธรรม ถนนแห่งการเข้าถึง และเทือกเขาแห่งภาษา พรมแดนที่แสนไกลห่างและกว้างใหญ่นั้นทำให้เราได้เพียงแค่เฝ้ามอง มองอย่างแทบจะไร้ความหวัง

 

 

ไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย ว่าสายลมอ่อนโยนแผ่วเบาที่สม่ำเสมอนั้นได้ทิ้งตะกอนไว้ในหัวใจเสียตั้งแต่เมื่อไร

 

 

หากเมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็มีเพียงซากตะกอนและสายลมที่อ่อนโยนนั่นพัดผ่านอยู่ทั่วทั้งหัวใจ

 

 

สายลมที่เปลี่ยนแปรได้ทั้งแผ่วเบาและวูบใหญ่ ด้วยหัวใจนี้มิได้อยู่เพียงชายของที่มีเพียงกระแสแผ่วเบาดังเช่นวันวาน และการผันแปรจากกึ่งกลางสายลมที่ดุจดั่งพายุนี้ทำให้แม้หัวใจจะเคยชินแต่กลับไม่ชาชิน

 

 

หัวใจยังคงโลดแล่นและเดินทางเพื่อแสวงหาต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง เพราะเมื่อใดก็ตามที่หยุดเราก็จะไม่สามารถไล่ตามสายลมนั้นได้ทันอีกเลย...

 

 

 

 

 

 

 

ปล.พูดถึงสายลมลูกเก่านั้น ก็เปรียบได้ดั่งอัครมเหสีที่ถูกฝากไว้ในตำหนักเย็น มิได้ลดขั้น มิได้ถูกแทนที่ มิได้ลืมเลือน หากแต่ไม่เยี่ยมเยือนอีกเลย

Comment

Comment:

Tweet

มาทำแถกด้วยนะเค่อะ อะหุหุquestion
อัพเดตแล้วนะวันนี้surprised smile
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงฉับพลันและวุ่นวายสับสนเท่าใจคนหรอกเนอะ

นี่ถึงกับทำบล้อกเลยหรือนี่ พี่แอดนะคะsurprised smile